Zgodnie z tym, co czytamy w prawie kanonicznym parafianinem jest osoba zamieszkująca na terenie parafii na stałe (kanon 100 KPK) lub przebywająca tymczasowo, lecz co najmniej 3 miesiące (kanon 101 § 2 KPK). Zarówno przez zamieszkanie stałe jak i tymczasowe, każdy uzyskuje własnego proboszcza (kanon 107 § 1 KPK). Proboszczem własnym jest proboszcz miejsca aktualnego pobytu (kanon 107 § 3 KPK).

Wiedza ta jest przydatna z tego powodu, iż co do zasady miejscem przyjmowania sakramentów jest parafia własna. Z której, gdy taka jest wola osób mających przyjąć sakramenty (lub ich rodziców bądź opiekunów prawnych) trzeba uzyskać zarówno substytucję, jak też licencję. Zatem bez wiedzy i/lub zgody proboszcza własnego nie przeprowadzi się żadnych czynności poprzedzających przyjęcie sakramentu, ani też do sakramentu się nie przystąpi.

Sytuacja wydaje się skomplikowana zwłaszcza w odniesieniu do sakramentu Eucharystii, gdy za przygotowanie do niego dzieci odpowiedzialny jest proboszcz (kanon 914 KPK) a jednocześnie nie obowiązuje rejonizacja, gdy chodzi o szkoły a dzieci w nich uczestniczące w katechezach wspólnie (oraz rodzice tychże dzieci), chcą także razem być przyjęte do pierwszej komunii św. – w miejscu, którym w takim przypadku jest kościół (parafia) właściwy dla lokalizacji szkoły.

Innym problemem z którym stykają się nupturienci (narzeczeni zamierzający zawrzeć sakramentalny związek małżeński) jest miejsce ślubu, zwłaszcza wtedy, gdy ma to być tzw. ślub konkordatowy (wyznaniowy ze skutkami cywilnymi) a wówczas – we wielu przypadkach formalności poza parafią własną trzeba załatwiać na podstawie substytucji i/lub zawierać związek małżeński poza parafią własną na podstawie licencji. Sytuacja wydaje się skomplikowana zwłaszcza wtedy, gdy są to parafie poza granicami Polski a to jest powiązane najczęściej z migracją zarobkową i wówczas, gdy dotyczy rodzin – może dotyczyć osób niepełnosprawnych (także intelektualnie).

Jednakże najgorzej jest wtedy, gdy trudności związane z przyjęciem sakramentów i/lub odmową ich udzielenia motywują do odbycia „wycieczek” w poszukiwaniu parafii, a właściwie księdza, który z tylko jemu znanych powodów, lecz najczęściej pod naciskiem stawianych zarzutów, że „Kościół to…” dokona odstępstwa. Co najczęściej sprowadza się jedynie do bardziej liberalnej oceny sytuacji przez innego księdza ocenionej rygorystycznie. Niewątpliwie w każdym przypadku z poszanowaniem przepisów wynikających z prawa kanonicznego obowiązującego w Kościele katolickim.

Niezwykle ważny jest również umiar, który powinny zachować rodziny osób niepełnosprawnych intelektualnie oraz ich bliscy i przyjaciele, dążący do uzyskania „na siłę” zgody na udzielenie sakramentu komuś, kogo poziom rozwoju intelektualnego na to nie pozwala. Zwłaszcza, iż chcąc rzeczywiście pomóc takiej osobie trzeba poznać „jej świat” – inny. Aby pomóc osobie niepełnosprawnej w przeżywaniu przez nią wiary nie należy przekraczać granic wyznaczonych jej stanem fizycznym a w przypadku niepełnosprawności intelektualnej rozwojem umysłowym.

Warto też wiedzieć, że przekaz wiary – będący obowiązkiem rodziców wobec dzieci – nawet bardziej niż znaków sakramentalnych wymaga wspólnej modlitwy a niejednokrotnie ciszy! Gdyż wprowadzając osoby (dzieci) z niepełnosprawnością intelektualną w życie wiary na pewno trzeba uzbroić się w cierpliwość.

 

Close Menu

Zamówienie pakietu EXTRA


WYBIERAM PAKIET EXTRA - 900 PLN / ROK


Zamówienie pakietu PREMIUM


WYBIERAM PAKIET PREMIUM - 750 PLN / ROK


Zamówienie pakietu SUPER


WYBIERAM PAKIET SUPER - 600 PLN / ROK


Zamówienie pakietu STANDARD


WYBIERAM PAKIET STANDARD - 450 PLN / ROK


Zamówienie pakietu BASIC


WYBIERAM PAKIET BASIC - 300 PLN / ROK