Skoro jest tak dobrze, dlaczego jest tak źle? Tym ogólnym pytaniem należy poprzedzić ocenę np. niechęci w przyjmowaniu osób niepełnosprawnych do seminariów duchownych i/lub zakonów oraz tego, co jedni nazywają dyskryminacją a drudzy brakiem szacunku dla osób chorych i cierpiących, którym Kościół winien nieść pomoc. Zwłaszcza, iż odrzucenie kandydatki / kandydata poprzez uniemożliwienie tym osobom rozpoczęcia formacji przed złożeniem ślubów zakonnych i/lub przyjęciem święceń oceniany jest jako czyn krzywdzący nie tylko tutaj wcześniej wskazanych, lecz szkodliwy dla całej wspólnoty Kościoła, gdyż ukazujący niezdolność dla uszanowania świadectwa osoby, która odkryła w sobie powołanie. Być może będąc niezdolną do tego, aby uznać, że fizycznie nie jest w stanie go realizować.

Dlatego należy zrozumieć, jak wielkim dramatem jest to, kiedy człowiek ( nie ważne, czy kobieta, czy mężczyzna) odkrywa swoje powołanie, podejmuje konkretne kroki, żeby je realizować, ale wie, że musi odstąpić od zamiarów, bo inni uznają, że nie jest w stanie go realizować. Natomiast o tym, że przynajmniej niektóre oceny i decyzje mogą być lub są pochopne, niesłuszne i krzywdzące, a inne diametralnie odmienne – można się przekonać analizując przypadki – niewątpliwie powszechnie znane – ks. Jana Kaczkowskiego (archidiecezja gdańska) i ks. Michała Losa (orionista), którzy kapłaństwem cieszyli się pomimo chorób i nimi powodowanej niepełnosprawności fizycznej, w ich przypadku istniejącej już w okresie formacji przed przyjęciem święceń.

Natomiast na problem przyjęcia pierwszej Komunii Świętej przez dzieci, zwracając uwagę na dotyczący spowiedzi tzw. wiek rozeznania mówi się w dekrecie „Quam singulari Christus amore” (07.08.1910). Równolegle negatywnie oceniając zarówno bardzo powierzchowne,  jak też jakieś (?) nadzwyczajne przygotowania dzieci do przyjęcia sakramentu Eucharystii. Na co należy zwrócić uwagę, gdy problem pomimo upływu ponad 100 lat wciąż wydaje się nierozwiązany. A jako bardzo powszechny jest zarzewiem wielu nieporozumień i nawet konfliktów. Dlatego należy wiedzieć, że Zebranie Plenarne KEP w dniu 29 sierpnia 2020 r. zatwierdziło „Wskazania dotyczące przygotowania dzieci do przyjęcia i przeżywania sakramentu pokuty i pojednania oraz Pierwszej Komunii Świętej”. [ czytaj ]

Osób nieletnich dotyczy również dokument zatwierdzony przez polskich biskupów podczas 375. Zebrania Plenarnego KEP w Warszawie (13-14.03.2017), którym są: „Wskazania Konferencji Episkopatu Polski dotyczące przygotowania do przyjęcia sakramentu bierzmowania”. [ czytaj ]

W tym miejscu wskazanie tych dwóch dokumentów jest w pełni zasadne, gdyż dotyczy również dzieci i młodzieży z niepełnosprawnościami fizyczną, intelektualną lub złożoną. A z tego powodu – niejako do kompletu należy zwrócić uwagę na istniejący od roku 1975 i wciąż nadal obowiązujący dokument, którym jest  „Instrukcja duszpasterska episkopatu o udzielaniu sakramentu chrztu świętego dzieciom”. [ czytaj ]

Zwracając także uwagę, że stan fizyczny i/lub psychiczny dziecka; jego biologiczne pochodzenie (kim są jego rodzice), status społeczny i materialny, a także stan cywilny rodziców – nie są żadnym warunkiem [ patrz: prawo kanoniczne ] a tym bardziej nie mogą być przeszkodą dla otrzymania łaski sakramentalnego chrztu przez dziecko. Natomiast, aby informacja była pełna należy dodać, że – pomimo, iż zwyczajowo mówi się o rodzicach chrzestnych – rodzicem chrzestnym, co ważne spełniającym wymogi określone w prawie kanonicznym, może być jedna osoba. Natomiast w przypadku dwóch (rodziców) chrzestnych  mogą to być osoby tej samej płci  (dwie kobiety / dwaj mężczyźni).

Warto też wiedzieć to, co księża z reguły przemilczają, że jedną osobą spośród chrzestnych może być osoba nieochrzczona, innego wyznania lub niewierząca, która przez Kościół nazywana jest świadkiem chrztu. A jeżeli został poruszony temat świadka (świadków) trzeba dodać, że świadkiem zawierania sakramentalnego małżeństwa (ślubu kościelnego) nie musi być osoba bierzmowana. Może to być osoba wierząca, niewierząca lub innego wyznania. Stan cywilny też nie ma znaczenia. Albowiem kanon 1108 Kodeksu prawa kanonicznego mówi o dwóch świadkach nie dodając żadnych innych wymogów dotyczących ich życia religijnego i moralnego. Może nim być każdy, kto ukończył 18 rok życia – nie ma innych wymogów.

Wobec czego role wyżej wskazane, przy chrzcie i/lub ślubie mogą wypełniać na pewno osoby niepełnosprawne fizycznie, a w przypadku osób niepełnosprawnych intelektualnie lub dotkniętych niepełnosprawnością sprzężoną wówczas, gdy ich poziom rozwoju intelektualnego pozwala na rozeznanie obowiązków wynikających z wypełnianego zadania.

 

Close Menu

Zamówienie pakietu EXTRA


WYBIERAM PAKIET EXTRA - 900 PLN / ROK


Zamówienie pakietu PREMIUM


WYBIERAM PAKIET PREMIUM - 750 PLN / ROK


Zamówienie pakietu SUPER


WYBIERAM PAKIET SUPER - 600 PLN / ROK


Zamówienie pakietu STANDARD


WYBIERAM PAKIET STANDARD - 450 PLN / ROK


Zamówienie pakietu BASIC


WYBIERAM PAKIET BASIC - 300 PLN / ROK